Ελληνικός τίτλος: Ο δράκος του Τσέστερ (1957)
Ξένος τίτλος: Night of the Demon
Σκηνοθεσία: Jacques Tourneur
Παίζουν: Dana Andrews, Peggy Cummins, Niall MacGinnis, Maurice Denham, Athene Seyler
Χώρα: Αγγλία
Είδος: Τρόμου, Φαντασία, Μυστηρίου, Θρίλερ, Ψυχολογική
Υπόθεση: Ο αμερικανός dr. John Holden πηγαίνει στο Λονδίνο για ένα παραεπιστημονικό συνέδριο. Εκεί θα πρέπει να ερευνήσει μια σειρά παράξενων φαινομένων που έχουν σχέση με μια περγαμηνή, ερχόμενος αντιμέτωπος με μία δαιμονισμένη, υπερφυσική, οντότητα και παράλληλα αντικείμενο λατρείας για τους κατοίκους μιας μικρής κοινότητας.
Για μένα μία από της κορυφαίες στιγμές του κλασικού τρόμου και ειδικότερα του υπαινικτικού τρόμου, οι οποίες βασίζονται στις σκηνοθετικές τεχνικές, στα τεχνάσματα, στα τρικ που εφαρμόζουν οι εκάστοτε σκηνοθέτες για να δημιουργήσουν μια υποβλητική ατμόσφαιρα εστιάζοντας έτσι περισσότερο στον αρχέγονο φόβο του θεατή προς το άγνωστο. Μια τέτοια λοιπόν περίπτωση είναι αυτή η αριστουργηματική ταινία από τον πολύ σπουδαίο και κατά την γνώμη μου αρκετά υποτιμημένο σκηνοθέτη Jacques Tourneur, ο οποίος διέπρεψε περισσότερο στα φιλμ-νουάρ και φυσικά στις ταινίες τρόμου και ειδικότερο στον υπαινικτικό και μεταφυσικό τρόμο δίνοντας έτσι μια εντελώς άλλη διάσταση και μια νέα πνοή στις ταινίες αυτού του είδους.
Το μεγάλο ατού της ταινίας είναι το υποδειγματικό της σενάριο που είναι τόσο πειστικό και σχολαστικό με τα θέματα των δεισιδαιμονιών, της μαύρης μαγείας κτλ. που σε κάνει να αφήσεις πίσω σου τις όποιες αμφιβολίες σου για αυτά τα πράγματα και να παρασυρθείς σε αυτόν τον κόσμο, κάνοντάς ‘σαι να πιστέψεις ότι όλα αυτά που γίνονται στην ταινία μπορούν να συμβούν. Όλα αυτά φαίνονται από την αρχή κιόλας της ταινίας που σε προετοιμάζει για το τι θα επακολουθήσει μ’ έναν δυνατό πρόλογο για δεισιδαιμονίες, μαύρη μαγεία και διάφορους μύθους. Επίσης ένα άλλο πολύ σημαντικό στοιχείο του σεναρίου είναι ο ρόλος του πρωταγωνιστή, ενός ψυχιάτρου, που τον θέλει να αρνείται σχεδόν σε όλη την διάρκεια της ταινίας την ύπαρξη όλων αυτών των πραγμάτων, ιντριγκάροντας έτσι περισσότερο τον θεατή.
Ο Tourneur δίνει ένα ρεσιτάλ σκηνοθετικής μαεστρίας καθώς χρησιμοποιεί διάφορες τεχνικές, τεχνάσματα και τρικ στην σκηνοθεσία όπου σε συνδυασμό με την εξπρεσιονιστική φωτογραφία και την ανατριχιαστική μουσική μας δίνει ένα αποτέλεσμα αξεπέραστο, από τα πιο υποδειγματικά στο σινεμά του κλασικού τρόμου. Πιο συγκεκριμένα ο Tourneur διάλεγε διάφορες γωνίες λήψεις οι οποίες έδιναν βάθος στους εσωτερικούς χώρους όπου σε συνδυασμό με τα παιχνίδια του με τις σκιές σου μετάδιδε μια αίσθηση διαρκής ανασφάλειας και ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσε να συμβεί οτιδήποτε, κάτι το οποίο σύμβαινε και στους εξωτερικούς χώρους μόνο που εκεί χρησιμοποιούσε το τρικ της ομίχλης και παίζοντας με τα στοιχεία της φύσης. Γενικά κάθε σκηνή και κάθε πλάνο της ταινίας ήταν γυρισμένα εξαιρετικά και κυρίως ευρηματικά.
----------------------------------- 4,5: Πολύ καλή (+) ------------------------------------
Ελληνικός τίτλος: Σατανική επιχείρηση (1966)
Ξένος τίτλος: Seconds
Σκηνοθεσία: John Frankenheimer
Παίζουν: Rock Hudson, Salome Jens, John Randolph, Will Geer, Richard Anderson
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Θρίλερ, Ψυχολογική, Μυστηρίου
Υπόθεση: Πετυχημένος τραπεζίτης σε υπαρξιακή κρίση έρχεται σε επαφή με μυστηριώδη εταιρεία που υπόσχεται να του αλλάξει ριζικά τη ζωή. Με καινούρια πλέον ταυτότητα και αλλαγμένο παρουσιαστικό, ο ήρωας σβήνει κάθε ίχνος από το παρελθόν του και ξεκινά από την αρχή, συνειδητοποιεί όμως λίγο αργά τον απίστευτο εφιάλτη στον οποίο έχει παγιδευτεί…
Ένα εξαιρετικό και απίθανο ψυχολογικό θρίλερ από το μετρ του είδους John Frankenheimer είναι τούτη εδώ η ταινία η οποία αποτελεί μία από τις πιο δυνατές στιγμές της δεκαετίας του ’60, αν και αμφισβητήθηκε και αγνοήθηκε από τους κριτικούς εκείνη την εποχή, για να αναγνωριστεί όμως αργότερα ως cult και με ένα εκπληκτικό και άκρως πεσιμιστικό φινάλε, από τα πιο σοκαριστικά που έχουν γίνει ποτέ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που η ταινία είναι στην λίστα ενός εξαιρετικού βιβλίου με τίτλο “1001 ταινίες που πρέπει να δείτε πριν πεθάνετε”. O Frankenheimer, ο οποίος εκείνη την εποχή γαμ… κι έδερνε να το πω έτσι απλά, συνεχίζει στο ύφος και στην θεματική του αριστουργηματικού The Manchurian Candidate του 1962. Μόνο που εδώ τελειοποιεί τις σκηνοθετικές του μεθόδους δίνοντας ένα ρεσιτάλ σκηνοθεσίας, με πειραματισμούς της κάμερας χρησιμοποιώντας παραμορφωτικούς φακούς, παράξενες και απροσδόκητες γωνίες λήψης και άλλες μικρές λεπτομέρειες όπου σε συνδυασμό με την σχεδόν εξπρεσιονική ασπρόμαυρη φωτογραφία και την υποβλιτική μουσική του Jerry Goldsmith (ο άνθρωπος έχει συνθέσει την πιο τρομακτική μουσική που έχω ακούσει ποτέ σε ταινία, στο The Omen) φτιάχνουν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα ανασφάλειας και φόβου. Πάντως είναι μια αντισυμβατική και ιδιόρρυθμη ταινία, δηλαδή δεν έχει τους συνηθισμένους ρυθμούς ή σενάριο ή σκηνοθεσία που συναντάς στις περισσότερες ταινίες κι αυτό ίσως ξενίσει μερικούς, εγώ πάντως τα λάτρεψα. Τώρα για περαιτέρω ανάλυση σχετικά με το τι γίνεται στην ταινία δεν χρειάζεται, γιατί πιστεύω ότι και μόνο διαβάζοντας την υπόθεση καταλαβαίνεις πολλά πράγματα. Η ταινία ήταν υποψήφια για τον χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Κανων. Τέλος να αναφερθώ στους εκπληκτικούς τίτλους αρχής όπου για μένα μπαίνουν στις ανθολογίες του παγκόσμιου κινηματογράφου με τους καλύτερους τίτλους έναρξης μιας ταινίας.
Ελληνικός τίτλος: Ανδρομέδα: Αποστολή άκρως απόρρητη (1971)
Ξένος τίτλος: The Andromeda Strain
Σκηνοθεσία: Robert Wise
Παίζουν: Arthur Hill, David Wayne, James Olson, Kate Reid, Paula Kelly
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Επιστημονική φαντασία, Θρίλερ, Μυστηρίου
Υπόθεση: Ένας αμερικανικός δορυφόρος έχει πέσει σε ένα μικρό χωριό στο Νέο Μεξικό, ο οποίος κουβαλά μαζί του ένα θανατηφόρο φορτίο εξοντώνοντας έτσι όλους σχεδόν τους κατοίκους. Μια ειδική ομάδα επιστημόνων που κρύβεται κάτω από έδαφος, θα προσπαθήσει να προλάβει την εξάπλωση του «εχθρού» και να βρει τον ιδανικό τρόπο για να τον εξοντώσει πριν να είναι πλέον αργά.
Μία από τις πιο σοβαρές και ρεαλιστικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας που έχουν γίνει ποτέ και για μένα σίγουρα μία από τις καλύτερες αυτού του είδους, είναι τούτο το εξαιρετικά αγωνιώδες έργο που σε καθηλώνει στην κυριολεξία από το πρώτο έως και το τελευταίο λεπτό παρά τα 130’ λεπτά που διαρκεί. Η ιστορία της ταινίας εξελίσσεται με τόση μαθηματική και σχολαστική ακρίβεια (αυτό βέβαια οφείλεται στο γεγονός ότι το σενάριό της βασίζεται στο εξαιρετικό μυθιστόρημα του Michael Crichton) που την κάνει εφιαλτικά ρεαλιστική, δίνοντάς σου την αίσθηση ότι ανά πάσα στιγμή και σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο. Ο τρόπος παρουσίασης των γεγονότων σε μορφή ντοκουμέντου, η προχωρημένη σκηνογραφική δουλειά, η λιτή στα χρώματα φωτογραφία, η υποβλητική μουσική, το εξαιρετικό μοντάζ και φυσικά η πολύ καλή, στιβαρή και με διάφορα τρικ (διαίρεση της οθόνης σε παραθυράκια) σκηνοθεσία του σπουδαίου κινηματογραφιστή Robert Wise, ο οποίος μας έχει δώσει άλλη μια εξαιρετική ταινία επιστημονικής φαντασίας το The Day the Earth Stood Still, μας δίνουν ένα συνεχές κλίμα διογκούμενης κλειστοφοβίας και αβεβαιότητας. Και αυτό είναι το μεγάλο όπλο της ταινίας όπου έρχεται να το επισφραγίσει με ένα φινάλε γεμάτο ερωτήματα που ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτό το κλίμα της αβεβαιότητας που κυριαρχούσε σε όλο το φιλμ. Μια must see ταινία επιστημονικής φαντασίας που δεν πρέπει να χάσουν με τίποτα οι φίλοι αυτού του είδους.
--------------------------------------- 3,5: Καλή (+) ----------------------------------------
Ελληνικός τίτλος: Μονομαχία δύο κόσμων (1956)
Ξένος τίτλος: Forbidden Planet
Σκηνοθεσία: Fred M. Wilcox
Παίζουν: Walter Pidgeon, Anne Francis, Leslie Nielsen, Warren Stevens, Jack Kelly
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Επιστημονική φαντασία, Θρίλερ
Υπόθεση: Ο Κυβερνήτης Ανταμς και το πλήρωμά του, έχουν να εκπληρώσουν μια αποστολή σε ένα πλανήτη στον οποίο πριν 20 χρόνια είχαν χαθεί τα ίχνη 20 επιστημόνων με το διαστημόπλοιο τους. Όταν φτάνουν εκεί ανακαλύπτουν ότι οι μόνοι επιζώντες είναι ο καθηγητής Μόρβιους και η κόρη του Αλτα. Αυτοί οι 2 επέζησαν μυστηριωδώς παρά την ύπαρξη ενός αόρατου τέρατος που κυβερνά τον πλανήτη και σκότωσε τους υπόλοπους επιστήμονες…
Μία από τις πιο cult ταινίες επιστημονικής φαντασίας η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τις μετέπειτα ταινίες αυτού του είδους σε πολλά πράγματα κυρίως ως προς τον τρόπο απεικόνισης ενός κόσμου σε έναν πλανήτη και ως προς την αισθητική τους π.χ. τα σκηνικά, τα κουστούμια, τα εφέ, η μουσική όπως επίσης και με άλλα στοιχεία π.χ. οι ένστολοι άντρες μιας κάποιας ομοσπονδίας με πιστόλια-λέιζερ, η αναζήτηση καινούργιων κόσμων, η ύπαρξη ενός προηγμένου τεχνολογικά και νοηματικά πολιτισμού, το ρομπότ. Έτσι λοιπόν, ίσως είναι η πρώτη ταινία επιστ. φαντασίας που περιέχει όλα αυτά που ανέφερα παραπάνω και για αυτό πιστεύω ότι δίκαια θεωρείται σταθμός σε αυτό το είδος. Στα της ταινίας τώρα όπου μπορεί στους περισσότερους σήμερα να μην λέει και πολλά, όμως σε μένα και σε αυτούς που λατρεύουν αυτά τα b-movies της δεκαετίας του ’50 και του ’60 λέει πολλά. Εντάξει μπορεί το σενάριο να είναι λιγάκι αφελές και πέρα για πέρα από κάθε φαντασία αλλά για εκείνη την εποχή ήταν κάτι το συγκλονιστικό. Η σκηνοθεσία είναι απλή όπου πιστεύω ότι αυτό είναι το λιγότερο που πρέπει να κοιτάξει κανείς σε αυτήν την ταινία γιατί την παράσταση κλέβει η καλλιτεχνική διεύθυνση και τα τεχνικά της μέρη όπως είναι τα εξαιρετικά σκηνικά, τα ιδιόμορφα κοστούμια, η πειραματική ηλεκτρονική μουσική που σου μεταδίδει της αίσθηση μιας απόκοσμης ατμόσφαιρας την οποία και βρήκα πολύ επιτυχημένη και φυσικά τα πολύ καλά εφέ για εκείνη την εποχή όπου η απεικόνιση του εσωτερικού του πλανήτη που δείχνουν τα τεχνολογικά επιτεύγματα του χαμένου πολιτισμού των krell είναι εξαιρετική σε σύλληψη. Πάντως όσοι δεν είναι εξοικειωμένοι με αυτού του είδους τα b-movies μπορεί να βαρεθούν.
------------------------------------------ 3: Καλή -------------------------------------------
Ελληνικός τίτλος: Δράκουλας (1931)
Ξένος τίτλος: Dracula
Σκηνοθεσία: Tod Browning
Παίζουν: Bela Lugosi, Helen Chandler, David Manners, Dwight Frye, Edward Van Sloan
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Τρόμου
Υπόθεση: Ο Ρέτνφιλντ καταφθάνει στα Καρπάθια για να εμπορευτεί μια έπαυλη του Λονδίνου με κάποιον κόμη Δράκουλα. Σύντομα, μαθαίνει πως ο κόμης είναι βαμπίρ και πως σκοπό έχει να αναζητήσει την αιώνια αγάπη του στην Αγγλία.
Πρόκειται ίσως για την διασημότερη κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Bram Stoker αλλά σίγουρα όχι η καλύτερη, όπου ουσιαστικά αποτέλεσε την απαρχή των ταινιών τρόμου ως ξεχωριστού κινηματογραφικού είδους και ειδικότερα των ταινιών τρόμου με τέρατα όπως τον Frankenstein, τον λυκάνθρωπο, την μούμια κτλ. από τα περίφημα στούντιο της Universal η οποία ήταν κυρίαρχη σε αυτό το είδος. Η σκηνοθεσία είναι του Tod Browning, μετρ στις ταινίες τρόμου και ο οποίος θα τάραζε τα κινηματογραφικά δρώμενα ένα χρόνο αργότερα με το σοκαριστικό και αριστουργηματικό Freaks, την παράσταση όμως κλέβει η επιβλητική παρουσία του Bela Lugosi ο οποίος και αποτελεί το μεγάλο ατού του φιλμ όπου μετά την προβολή του έγινε παγκοσμίως γνωστός και καθιερώθηκε σε παρόμοιους ρόλους. Η ταινία ωστόσο, παρόλο το μεγάλο αυτό ατού της και την πολύ καλή εξπρεσιονιστική φωτογραφία που δημιουργεί μια υποβλητική ατμόσφαιρα, έχει μια σχετικά απλή σκηνοθεσία και σε συνδυασμό με τις απαρχαιωμένες κινηματογραφικές τεχνικές που χρησιμοποιεί, στα μάτια του σημερινού θεατή φαίνεται κάπως ξεπερασμένη. Πάντως τα πρώτα λεπτά της ταινίας όπου βλέπουμε μια άμαξα να περνάει μέσα από ένα φαράγγι, μέσα στην οποία βρίσκονται κάποιοι ταξιδιώτες που διηγούνται τον μύθο του Δράκουλα αλλά και η στιγμή της άφιξης του Renfield στο επιβλητικό κάστρο του Δράκουλα και την περιήγησή του στο εσωτερικό είναι εξαιρετικά. Σε αντίθεση με την κορύφωση της ταινίας και το φινάλε που ήταν αρκετά φτωχό.
Ελληνικός τίτλος: Τρομαγμένη πολιτεία (1955)
Ξένος τίτλος: Tarantula
Σκηνοθεσία: Jack Arnold
Παίζουν: John Agar, Mara Corday, Leo G. Carroll, Nestor Paiva, Ross Elliott
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Τρόμου, Επιστημονική φαντασία
Υπόθεση: Μια αράχνη δραπετεύει από ένα απομονωμένο εργαστήριο πειραμάτων στην έρημο και αυξάνεται σε μέγεθος τεράστιο και σκορπά τον όλεθρο στους κατοίκους…
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά b-movie της δεκαετίας του ’50 που έχουν ως θέμα γιγάντια τέρατα μαζί με το Them! και το ιαπωνικό Gojira, όπου εκείνη την εποχή ήταν της μόδας, από τον εξπέρ του είδους Jack Arnold. Πάντως είναι ένα αξιόλογο b-movie κι αυτό οφείλεται κυρίως στην σκηνοθετική επιδεξιότητα του σκηνοθέτη ο οποίος έχοντας προϋπηρεσία και εμπειρία σε τέτοιου είδους ταινίες, χρησιμοποιεί ευρηματικά τεχνάσματα, με την βοήθεια βέβαια των εφέ και του πολύ καλού μακιγιάζ ώστε να μας δώσει ένα όσο το δυνατόν καλύτερο και πειστικό αποτέλεσμα. Αν και η υπόθεση αργεί λίγο να πάρει μπρος, όταν όμως πάρει, πρωταγωνιστής της ταινίας γίνεται η γιγαντιαία ΤΑΡΑΝΤΟΥΛΑ όπου προς το τέλος της βλέπουμε και ορισμένες εντυπωσιακές σκηνές. Αξίζει να σημειωθεί ότι εδώ κάνει ένα πολύ μικρό πέρασμα ο Clint Eastwood στον ρόλο ενός πιλότου αεροπλάνου, σε έναν από τους πρώτους ρόλους του στον κινηματογράφο.
Ελληνικός τίτλος: Το κορίτσι στη φωλιά της σφήκας (2009)
Ξένος τίτλος: Luftslottet som sprängdes aka... The Girl Who Kicked the Hornet's Nest
Σκηνοθεσία: Daniel Alfredson
Παίζουν: Michael Nyqvist, Noomi Rapace, Lena Endre, Annika Hallin, Jacob Ericksson
Χώρα: Σουηδία, Δανία, Γερμανία
Είδος: Θρίλερ, Μυστηρίου
Υπόθεση: Η Λίσμπετ Σαλάντερ καταστρώνει την εκδίκησή της απέναντι στον άνθρωπο που προσπάθησε να τη σκοτώσει και στις κυβερνητικές οργανώσεις που παραλίγο να καταστρέψουν τη ζωή της. Αλλά η αποστολή της δεν είναι εύκολη. Γιατί μετά τη σφαίρα που δέχτηκε στο κεφάλι, νοσηλεύεται στην εντατική υπό στενή επιτήρηση και όταν βγει θα οδηγηθεί στο δικαστήριο κατηγορούμενη για τρεις φόνους και μια απόπειρα δολοφονίας.
To τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας που βασίστηκαν πάνω στα μυθιστορήματα του Stieg Larsson, τα οποία κι έγιναν best seller στη χώρα του, με αποτέλεσμα να μεταφερθούν και τα τρία βιβλία στον κινηματογράφο μέσα στο 2009 παρακαλώ. Το τελευταίο μέρος είναι λίγο καλύτερο από το δεύτερο και τελικά πιο αδύναμο μέρος, αφού βλέπουμε την τελική τροπή των πραγμάτων χωρίς ωστόσο να είναι κάτι το εξαιρετικό. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί πολύ απλά βλέπουμε την αναμενόμενη εξέλιξη των πραγμάτων, χωρίς καμιά έκπληξη ή ανατροπή, με λίγη δράση, το μυστήριο έχει αρχίσει να λύνεται προ πολλού με αποτέλεσμα το μοναδικό ενδιαφέρον της ταινίας να είναι, πως τελικά θα τελειώσει η ιστορία. Πάντως η ταινία είναι μια χαρά αλλά όταν είχα δει την πρώτη και με είχε ενθουσιάσει πολύ, περίμενα περισσότερα για την συνέχεια. Ίσως γι’ αυτό να φταίει η αλλαγή του σκηνοθέτη μετά την ολοκλήρωση της πρώτης ταινίας, όπου από κει κι έπειτα η σκηνοθεσία ήταν πιο συμβατική και προβλέψιμη και χωρίς την υποβλητική και σκοτεινή ατμόσφαιρα της πρώτης.
------------------------------ 2,5: Απλώς ενδιαφέρων (+) -------------------------------
Ελληνικός τίτλος: Κελί 211 (2009)
Ξένος τίτλος: Celda 211 aka... Cell 211
Σκηνοθεσία: Daniel Monzón
Παίζουν: Carlos Bardem, Luis Tosar, Alberto Ammann, Marta Etura, Félix Cubero
Χώρα: Ισπανία, Γαλλία
Είδος: Θρίλερ, Δράμα, Δράση
Υπόθεση: Αφήνοντας την έγκυο γυναίκα του στο σπίτι, ένας σωφρονιστικός υπάλληλος παρουσιάζεται στη νέα του δουλειά, στη Ζαμόρα, μία ημέρα νωρίτερα. Όταν στη φυλακή ξεσπά βίαιη εξέγερση, ένα ατύχημα θα τον παγιδεύσει στο κελί 211. Εγκαταλελειμμένος από τους συναδέλφους του, πρέπει να πείσει τους εκτός ελέγχου κατάδικους ότι είναι ένας από αυτούς.
Η ταινία αυτή είναι η απάντηση του ισπανικού σινεμά στο εξαιρετικό γαλλικό φιλμ Un prophete, η οποία όμως δεν φτάνει σε καμία περίπτωση στο επίπεδό του όσο κι αν θέλουν να το διαφημίσουν σαρώνοντας έτσι τα βραβεία Goya (τα αντίστοιχα ισπανικά όσκαρ). Δεν λέω, έχει μπόλικη δράση όπου δεν θα σε κάνει να βαρεθείς καθόλου, ανατροπές, αρκετές συγκινήσεις, φλασμπακ και άλλα μικρά πραγματάκια που κάνουν την ταινία ένα άκρως ψυχαγωγικό θέαμα. Από την άλλην όμως, μέσα σε όλη αυτήν την καλογυαλισμένη δράση με ενόχλησαν κάποια πράγματα που εντοπίζονται κυρίως στο σενάριο, όπου κατά την γνώμη μου υπάρχουν αρκετές υπερβολές, οι οποίες οδηγούν σε λιγάκι ακραίες και τραβηγμένες καταστάσεις όπου στο τέλος καταλήγουν σε μελόδραμα. Επίσης η σκηνοθεσία δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο και η αφήγησή της ήταν κάπως ελλειπτική, χωρίς συνοχηκότητα. Πάντως είναι μια ταινία που αξίζει να την δεις όπου όλα τα λεφτά είναι ο δευτερο-πρωταγωνιστής της Luis Tosar στον ρόλο του αδίστακτο κατάδικου Malamadre.
Ελληνικός τίτλος: Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά (2009)
Ξένος τίτλος: Flickan som lekte med elden aka... The Girl Who Played with Fire
Σκηνοθεσία: Daniel Alfredson
Παίζουν: Noomi Rapace, Michael Nyqvist, Lena Endre, Georgi Staykov, Sofia Ledarp
Χώρα: Σουηδία, Δανία, Γερμανία
Είδος: Θρίλερ, Μυστηρίου, Δράση
Υπόθεση: Δυο δημοσιογράφοι που ξεσκέπασαν ένα κύκλωμα λαθρεμπορίας, βρέθηκαν δολοφονημένοι. Η Lisbeth Salander είναι η κύρια ύποπτος και το ανθρωποκυνηγήτό με την αστυνομία ξεκινά. Την ίδια στιγμή, ο Mikael Blomkvist, ο εκδότης του περιοδικού Millennium που έχει πείρα από αστυνομικές υποθέσεις, δεν θα πιστέψει αυτό που ακούει στις ειδήσεις. Βέβαιος για την αθωότητα της Lisbeth, θα προσπαθήσει να την βρει πρώτος αυτός.
Δυστυχώς για άλλη μια φορά επιβεβαιώνεται ο κανόνας που λέει ότι οι συνέχειες είναι κατώτερες από την πρώτη. Η ταινία είναι ένα ή και ενάμισι επίπεδο πιο κάτω από την αρχική σε αρκετά πράγματα που εντοπίζονται κυρίως, κατά τη γνώμη μου, στο αδύναμο σενάριο όπως επίσης και στην κάπως “ελαφριά” και συμβατή σκηνοθεσία έναντι της πιο στιβαρής και ατμοσφαιρικής σκηνοθεσίας που υπήρχε στην πρώτη όπου βέβαια αυτή η μεγάλη διαφορά οφείλεται στην αλλαγή του σκηνοθέτη. Μπορεί η ιστορία της ταινίας να συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε η πρώτη και να κρατάει όλα εκείνα τα στοιχεία που την έκαναν επιτυχία (δράση, μυστήριο, αγωνία + την παρουσία ενός επιβλητικού κακού με διαστάσεις γίγαντα και ξανθά βαμμένα μαλλιά) όμως φαίνεται να έχει χάσει την δυναμική της και οδηγώντας αναπόφευκτα σε ένα τέλος, όπου εκτός του ότι δεν μου άρεσε το βρήκα κάπως υπερβολικό, ειδικά σε ένα σημείο του. Πάντως η ταινία προσφέρεται για ένα ψυχαγωγικό δίωρο.
0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα
