Η κινη/φική μου βδομάδα 3-5-10

--------------------------------------- 3,5: Καλή (+) ---------------------------------------

Ελληνικός τίτλος: Στους 451 Βαθμούς Φαρενάιτ (1966)
Ξένος τίτλος: Fahrenheit 451
Σκηνοθεσία: François Truffaut
Παίζουν: Oskar Werner, Julie Christie, Cyril Cusack, Anton Diffring, Jeremy Spenser
Χώρα: Αγγλία
Είδος: Επιστημονική φαντασία




Υπόθεση: Στους 451 βαθμούς Φάρεναϊτ το χαρτί υπερθερμαίνεται και αρχίζει να καίγεται. Αυτό είναι και το σήμα της πυροσβεστικής σε μια υποθετική πόλη του μέλλοντος. Γιατί οι πυροσβέστες εκεί δεν σβήνουν φωτιές. Τα σπίτια είναι όλα πυρασφαλή και οι κάτοικοι δεν διατρέχουν κανένα κίνδυνο. Ο μόνος κίνδυνος στην αποστειρωμένη, φασιστική και απολυταρχική κοινωνία είναι η ελευθερία της σκέψης και ότι την εκφράζει, δηλαδή τα βιβλία.

Είχα πολύ καιρό να δω ταινία του Truffaut και ομολογώ ότι μου είχε λείψει πάρα μα πάρα πολύ. Ο Truffaut με αυτήν την ταινία έκανε μια στροφή 180 μοιρών σε πολλά πράγματα όπου μέχρι τότε δεν τα είχε ξανακάνει όπως ότι ήταν η πρώτη του έγχρωμη ταινία, η μοναδική του αγγλόφωνη όπως επίσης και η μοναδική ταινία επιστημονικής φαντασίας που γύρισε ποτέ. Αλλά εγώ θα σταθώ στην συνεργασία του με τον πολύ σπουδαίο μουσικό-συνθέτη Bernard Herrmann (μόνιμος συνεργάτης του Hitchcock) όπου σε συνδυασμό με την χιτσκοκική του μουσική αλλά και με μια σκηνοθεσία που θύμιζε πολλές από τις τεχνικές του, ο Truffaut κάνει έναν έμμεσο φόρο τιμή προς το μεγάλο αυτό δημιουργό όπου ως γνωστών ήταν μέγας θαυμαστής του. Εκτός από την εξαιρετική του σκηνοθεσία κατάφερε να δημιουργήσει ένα πειστικό φουτουριστικό περιβάλλον, πολύ λιτό και με ελάχιστα σκηνικά κυρίως χάρη στην στυλιστική του οπτική. Πρόκειται για μια παρεξηγημένη (τουλάχιστον για εκείνην την εποχή όπου δεν έτυχε θερμής υποδοχής) και ιδιόμορφη ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου ξεχώριζε από ανάλογες ταινίες εκείνης της εποχής. Πάντως μου άρεσε αρκετά όπου αν και οι ρυθμοί της ήταν κάπως αργοί στην αρχή, στην συνέχεια όμως ανέβαζε στροφές κλείνοντας με ένα πολύ ενδιαφέρον και αισιόδοξο φινάλε παρά τον πεσιμισμό που επικρατούσε σε όλη την διάρκειά της. Να αναφέρω ότι η ταινία βασίστηκε στο διάσημο μυθιστόρημα "Fahrenheit 451" και για τους βιβλιοφάγους που έχουν την περιέργεια να μάθουν πια βιβλία καίγονται μπορούν να κοιτάξουν εδώ.
Τελικά είναι πολύ μεγάλο το σινεμά αυτού του σκηνοθέτη και για μένα είναι ο μεγαλύτερος Γάλλος σκηνοθέτης από την γενιά του ’50 κι έπειτα, ότι και να λένε οι κριτικοί για τον Jean-Luc Godard που ναι μεν ήταν ένας σπουδαίος σκηνοθέτης όμως οι ταινίες του ποτέ δεν με άγγιξαν.

------------------------------------------- 3: Καλή -------------------------------------------

Ξένος τίτλος: Wendy and Lucy (2008)
Σκηνοθεσία: Kelly Reichardt
Παίζουν: Michelle Williams, Wally Dalton, Will Patton, Will Oldham, John Robinson
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Δράμα





Υπόθεση: Η Γουέντι, μαζί με το σκύλο της και το αυτοκίνητό της, κατευθύνεται στην Αλάσκα για να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή. Σε μια κωμόπολη του Όρεγκον όπου διανυκτερεύει, μια σειρά αναποδιές θα την αναγκάσουν να αλλάξει τα σχέδιά της.

Μια όμορφη, ανθρώπινη, συγκινητική και τρυφερή ιστορία βλέπουμε να εκτυλίσσεται μπροστά στην οθόνη μας σε μια ανεξάρτητη ταινία, γυρισμένη με λίγα μέσα και σε φυσικούς χώρους. Στην ταινία δεν υπάρχει καθόλου δράση όπου επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά και μόνο στις απεγνωσμένες προσπάθειες της Wendy (Michelle Williams) να βρει τον σκύλο της, μέσα από μια σειρά αναποδιών. Η σκηνοθεσία της ταινίας είναι απλή, λιτή όπου παρακολουθεί το δράμα της πρωταγωνίστριας δείχνοντάς σου τα απολύτως απαραίτητα και φυσικά μία εξαιρετική Michelle Williams που είναι τόσο φυσική στην ερμηνεία της αλλά και στις εκφράσεις της, που σου δίνει την εντύπωση σαν να τα ζει όλα αυτά. Η ταινία κλείνει με ένα συγκινητικό φινάλε όπου πιστεύω ότι δεν θα αφήσει κανέναν ασυγκίνητο και ειδικά αυτούς που έχουν σκύλο (είμαι κι εγώ μέσα σε αυτούς).

Ξένος τίτλος: THX 1138 (1971)
Σκηνοθεσία: George Lucas
Παίζουν: Robert Duvall, Donald Pleasence, Don Pedro Colley, Maggie McOmie, Ian Wolfe
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Επιστημονική φαντασία, Θρίλερ




Υπόθεση: Σε μια ζοφερή κοινωνία του μέλλοντος οι άνθρωποι ελέγχονται από μια απρόσωπη ηλεκτρονική κυβέρνηση και είναι υποχρεωμένοι να καταναλώνουν ναρκωτικά σε χαπάκια για να κρατούν το πνεύμα τους σε καταστολή και να εργάζονται μηχανικά. Όλοι φορούν άσπρες στολές και έχουν ξυρισμένα κεφάλια, οι λέξεις ελέγχονται πλήρως, η ατομική ελευθερία είναι ανύπαρκτη και ο έρωτας αντιμετωπίζεται ως έγκλημα. Αυτό όμως δεν θ' αποτρέψει τον ΤΗΧ να κάνει μια τρομακτική προσπάθεια για να δραπετεύσει από τα υπόγεια και να αναρριχηθεί σ' έναν άγνωστο κόσμο…

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία επιστημονικής φαντασίας που ξεχωρίζει για την οπτική ματιά του σκηνοθέτη-businessman George Lucas και η οποία είναι η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους όπου με την σειρά της αποτελεί remake ενός παλιότερου φιλμ μικρού μήκους του ίδιου σκηνοθέτη. Ο Lucas από το σκηνοθετικό του κιόλας ντεπούτο φάνηκε ότι ήταν ένας σκηνοθέτης με όραμα, φαντασία και με μια ιδιαίτερη οπτική ματιά όπου όλα αυτά θα τα μετουσιώσει αργότερα στο διαστημικό έπος Star Wars. Βέβαια στην πορεία θα ξεχάσει την σκηνοθετική του ιδιότητα και θα εξασκήσει το άλλο του επάγγελμα, αυτό του businessman. Στα της ταινίας τώρα η οποία ενώ ξεκινάει πολύ δυναμικά στα πρώτα περίπου 20 λεπτά της και περιμένεις να ξεσπάσει ένα ντόμινο διαδοχικών καταστάσεων, στη συνέχεια όμως μένει στάσιμη παρουσιάζοντας κοιλιά. Σε αυτήν την κοιλιά βλέπουμε την διαδικασία αναμόρφωσης και σωφρονισμού του ΤΗΧ 1138 (Robert Duvall) και μερικών άλλων ατόμων σε ένα εντελώς μινιμαλιστικό περιβάλλον όπου βλέπουμε μόνο ένα απέραντο κατάλευκο δωμάτιο που περιέχει μόνο μερικούς καναπέδες. Όμως προς το τέλος της η ταινία σε αποζημιώνει με τα τελευταία 10 λεπτά εξαιτίας της σκηνοθετικής-οπτικής βιρτουοζιτέ του Lucas και των αρκετά καλών εφέ όπου βλέπουμε την προσπάθεια απόδρασης του ΤΗΧ 1138 οδηγώντας σε ένα αποκαλυπτικό φινάλε το οποίο όμως δεν σου αποκαλύπτει απολύτως τίποτα. Πως γίνεται αυτό; Για να το καταλάβεις πρέπει να την δεις.

------------------------------- 2,5: Απλώς ενδιαφέρων (+) -------------------------------

Ελληνικός τίτλος: 2019: Νέα Φυλή (2009)
Ξένος τίτλος: Daybreakers
Σκηνοθεσία: Michael Spierig, Peter Spierig
Παίζουν: Ethan Hawke, Sam Neill,Willem Dafoe, Isabel Lucas
Χώρα: Αυστραλία, ΗΠΑ
Είδος: Επιστημονική φαντασία, Θρίλερ, Τρόμου




Υπόθεση: Το 2017, ένας ιός έχει μεταμορφώσει τους ανθρώπους σε βρικόλακες. Καθώς, όμως, οι βρικόλακες πληθαίνουν, οι προμήθειες σε αίμα όλο και λιγοστεύουν. Η νέα φυλή θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα, ενώ την ίδια στιγμή ένας ερευνητής δουλεύει με μια ομάδα βρικολάκων με σκοπό να σώσει την ανθρωπότητα.

Γενικά είμαι πολύ αυστηρός και έχω μεγάλες απαιτήσεις από μια ταινία επιστημονικής φαντασίας επειδή είναι κιόλας ένα από τα αγαπημένα μου είδη. Η ταινία ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και συμπαθητική κυρίως επειδή αντιμετώπιζε όλη αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα με σοβαρότητα και χωρίς να πουλάει αυτό το δήθεν που πουλάνε άλλες ταινίες αυτού του είδους όπως π.χ. ανατροπές της πλάκας, επιφανειακή πλοκή ίσα ίσα για να σε κατακλύσουν με πολλές σκηνές δράσης, πολλά εφέ και κλισέ, χάρτινους χαρακτήρες και πάει λέγοντας (Surrogates). Η ταινία βασίζεται πιο πολύ στους διαλόγους της, οι οποίοι σε προβληματίζουν και σου θέτουν κάποια υπαρξιακά ζητήματα σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας. Έτσι όπως καταλάβατε δεν υπάρχει πολύ δράση, η σκηνοθεσία είναι καλή χωρίς εφετζιδισμούς και τα εφέ ικανοποιητικά. Πάντως αξίζει την προσοχή, σε μια δεκαετία μάλιστα που κατά τη γνώμη μου μόνο τρεις ταινίες αυτού του είδους είναι από πολύ καλές και πάνω: Moon, Minority Report, The Man from Earth.

------------------------------------ 1,5: Μετριότατη (+) ------------------------------------

Ελληνικός τίτλος: Στην άκρη του νήματος (2010)
Ξένος τίτλος: Edge of Darkness
Σκηνοθεσία: Martin Campbell
Παίζουν: Mel Gibson, Ray Winstone, Danny Huston, Bojana Novakovic, Shawn Roberts
Χώρα: Αγγλία, ΗΠΑ
Είδος: Θρίλερ, Αστυνομική



Υπόθεση: Καθώς ο ντέντεκτιβ ανθρωποκτονιών Τόμας Κρέιβεν ερευνά το θάνατο της ακτιβίστριας κόρης του, ανακαλύπτει όχι μόνο την κρυφή της ζωή, αλλά κι ένα σχέδιο συγκάλυψης των γεγονότων από κυβερνητικές υπηρεσίες και επιχειρηματικά συμφέροντα που προσελκύει το ενδιαφέρον ενός πράκτορα, με αποστολή να καθαρίσει όλες τις αποδείξεις.

Περίμενα να δω με ανυπομονησία αυτή την ταινία επειδή, εκτός του ότι είχε να πρωταγωνιστήσει σε ταινία από το 2003 ο Mel Gibson, είναι από τους ηθοποιούς που μου αρέσουν και με του οποίου τις ταινίες έχω μεγαλώσει, συν το ότι επανέρχεται με έναν ρόλο που του πάει γάντι. Είχα κάποιες επιφυλάξεις βλέποντας στην σκηνοθεσία το όνομα του Martin Campbell ο οποίος είναι ένας συμβατικός σκηνοθέτης όπου δυστυχώς επαληθευθήκαν και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που δεν περίμενα. Βέβαια το όλο πρόβλημα εντοπίζεται στο εντελώς κλισεδιάρικο, προσχηματικό και προβλέψιμο σενάριο και λιγότερο στη συμβατική σκηνοθεσία του Campbell που μπορεί να έδωσε μια ταινία καλο-λουστραρισμένη, αλλά με πολλά δήθεν και ψευτοκαταστάσεις.

Ξένος τίτλος: Flashdance (1983)
Σκηνοθεσία: Adrian Lyne
Παίζουν: Jennifer Beals, Michael Nouri, Lilia Skala, Sunny Johnson, Kyle T. Heffner
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Μουσική, Ρομαντική




Υπόθεση: Η Άλεξ Οουενς είναι μια νεαρή εργάτρια που δουλεύει σαν οξυγονοκολλήτρια σ’ ένα εργοστάσιο. Τα βράδια χορεύει σ’ ένα μικρό μαγαζί για το κέφι της, παράλληλα όμως φιλοδοξεί να γίνει χορεύτρια κλασικού μπαλέτου. Κάποια στιγμή την ερωτεύεται ο προϊστάμενός της, ο οποίος θα τη βοηθήσει να μπει σε μια σχολή χορού, πράγμα που την ενοχλεί δημιουργώντας ένταση στις σχέσεις τους. Τελικά όμως θα πεισθεί να μπει στη σχολή αξιοκρατικά με εξετάσεις. Έτσι αρχίζει τις επίπονες προσπάθειες να πραγματοποιήσει το όνειρο της…

Έκατσα και είδα αυτή την ταινία μόνο και μόνο για ένα πράγμα: Για το διάσημο και περίφημο τελευταίο της πεντάλεπτο όπου βλέπουμε την πρωταγωνίστρια να περνάει από οντισιόν μπροστά από μια επιτροπή, το οποίο αποτελεί σημείο αναφοράς στον χώρο των μουσικό-χορευτικών ταινιών που άκμασαν στα τέλη δεκαετίας του ’70 και ολόκληρης της δεκαετίας του ’80. Βέβαια ήθελα να πάρω και λίγη δόση από ‘80ς αλλά από ότι φαίνεται η δόση ήταν υπερβολική. Η ταινία ακολουθεί τα χνάρια που χάραξαν άλλες παρόμοιες όπως το Saturday Night Fever και το Fame και είναι η αποθέωση των ‘80ς, σε στυλ, ύφος, χορό, μουσική και φυσικά με μια σειρά από αξέχαστα και διάσημα μουσικά κομμάτια, μεταξύ των οποίων το "Maniac" και το τιμημένο με όσκαρ παρακαλώ "What a Feeling". Ο Adrian Lyne, ένας άνισος σκηνοθέτης ικανός για το καλύτερο (Jacob's Ladder, Fatal Attraction) αλλά και για το χειρότερο (Nine 1/2 Weeks, Flashdance), παίρνει ένα εντελώς προσχηματικό σενάριο για να μετατρέψει την ταινία σε ένα απέραντο βίντεο κλιπ, όπου πιστεύω ο καθένας καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό.

------------------------------------------- 0: Κακή -------------------------------------------

Ελληνικός τίτλος: Σχέδιο 9 από το διάστημα (1959)
Ξένος τίτλος: Plan 9 from Outer Space
Σκηνοθεσία: Edward D. Wood Jr.
Παίζουν: Gregory Walcott, Mona McKinnon, Duke Moore, Tom Keene, Carl Anthony
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Επιστημονική φαντασία, Τρόμου



Υπόθεση: Σατανικοί εξωγήινοι κάνουν επίθεση στην Γη με σκοπό να πραγματοποιήσουν το τρομερό "Plan 9", να αναστήσουν νεκρούς ανθρώπους ως ζόμπι και βρικόλακες, για να σταματήσουν την ανθρωπότητα από τη δημιουργία του Solaranite (ένα είδος ηλιακής βόμβας).

Δεν μπορώ να μην αρχίσω λέγοντας ότι η ταινία αυτή έχει χαρακτηριστεί ως η χειρότερη όλων των εποχών. Φαντάζομαι ότι θα το έχετε ακούσει αν όχι όλοι τότε οι περισσότεροι. Δεν ξέρω βέβαια από πού έχει έρθει αυτή η φήμη καθώς δεν έχω πετύχει καμία επίσημη λίστα που να το επιβεβαιώνει, αλλά και μόνο που έχει διαδοθεί από στόμα σε στόμα αποδεικνύει ότι είναι η πιο “επιτυχημένη” κακή ταινία. Τώρα όσον αφορά για την ίδια την ταινία όπως καταλαβαίνεται και από την υπόθεση, το σενάριό της είναι στην κυριολεξία για γέλια και για κλάσματα, με αστείους διαλόγους όπου πολλές είναι τόσο αυτονόητοι που μέχρι και οι δυο πρωταγωνιστές της ταινίας Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος θα τους καταλάβαιναν. Τα μέσα της ταινίας είναι εντελώς ερασιτεχνικά όπου ο περίφημος σκηνοθέτης της, Edward D. Wood Jr. (γνωστός και ως Ed Wood) στις περισσότερες σκηνές της ταινίας χρησιμοποιούσε έτοιμο αρχειακό υλικό από πραγματικά γεγονότα και σε ορισμένες σκηνές μάλιστα που αυτοσχεδίαζε, έβλεπες πάνω από τους ιπτάμενους δίσκους να κρέμεται μια κλωστή. Η όλη υπόθεση εξελίσσεται σε ένα νεκροταφείο όπου εννοείται ότι είναι γυρισμένο σε ένα στούντιο, μην πω και σε ένα δωμάτιο. Στην ταινία εμφανίζονται ως γκεστ-σταρ ο μεγάλος Bela Lugosi, ο οποίος όμως εμφανίζεται μόνο στα πρώτα λεπτά της διότι πέθανε λίγες μόλις ημέρες μετά την έναρξη των γυρισμάτων και η περίφημη και εκκεντρική Vampira η οποία έπαιζε πάντα τέτοιους ρόλους. Τέλος να επισημάνω ότι το 1994 ο Tim Burton γύρισε μια εξαιρετική ταινία το Ed Wood που αναφερόταν στην ζωή του ιδιόρρυθμου και εκκεντρικού αυτού σκηνοθέτη.
Τελικό συμπέρασμα: Για μένα σίγουρα δεν είναι η χειρότερη ταινία όλων των εποχών όπου μπορώ να πω μάλιστα ότι την παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον και χωρίς να βαρεθώ γιατί όπως και να το κάνουμε η ταινία από μόνη της είναι ένα αξιοπερίεργο κινηματογραφικό ανέκδοτο.

0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα

Η κινη/φική μου βδομάδα 26-4-10

------------------------------------- 5: Αριστούργημα -------------------------------------

Ελληνικός τίτλος: Ο κύριος Βερντού (1947)
Ξένος τίτλος: Monsieur Verdoux
Σκηνοθεσία: Charles Chaplin
Παίζουν: Charles Chaplin, Mady Correll, Allison Roddan, Robert Lewis, Audrey Betz
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Δραματική κομεντί




Υπόθεση: Ο κυνικός κύριος Βερντού είναι ένας κυανοπώγωνας. Παντρεύεται κυρίες και τις σκοτώνει για να καταχραστεί τις περιουσίες τους, προς όφελος της οικογένειας του. Δύο από αυτές, όμως, περιπλέκουν τα πράγματα.

Έχοντας δει πλέον όλες τις μεγάλου μήκους ταινίες που έχει σκηνοθετήσει ο Charles Chaplin, ομολογώ ότι αυτή είναι και η πιο αγαπημένη μου. Αυτό το τόσο υποτιμημένο αριστούργημα που πολεμήθηκε τόσο σκληρά στην εποχή του επειδή ο Chaplin τόλμησε να κάνει μια σκοτεινή ταινία που δεν συμβάδιζε με τα τότε πρέπον συντηρητικά πρότυπα της αμερικάνικης κοινωνίας. Η ταινία είναι ένας έξοχος συνδυασμός μεταξύ δράματος και μαύρης κωμωδίας και αυτό οφείλεται στην σκηνοθετική μαεστρία αλλά και στην ανεπανάληπτη ερμηνεία του Chaplin, ο οποίος στο τέλος της ταινίας εξαπολύει ένα δρυμεί κατηγορώ ενάντια στην πολιτική των ΗΠΑ για τις ατομικές βόμβες λέγοντας χαρακτηρηστικά ότι εγώ σκότωσα λίγους ανθρώπους σε σχέση με τις ατομικές βόμβες που σκοτώνουν εκατομμύρια. Η ταινία βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του διαβόητου δολοφόνου γυναικών Ντεζιρέ Λαντρού και ήταν να την σκηνοθετήσει ο Orson Welles αλλά τελικά αγόρασε τα δικαιώματα ο Chaplin.

Ελληνικός τίτλος: Η διπλανή πόρτα (2005)
Ξένος τίτλος: Naboer, aka Next Door
Σκηνοθεσία: Pal Sletaune
Παίζουν: Kristoffer Joner, Cecilie A. Mosli, Julia Schacht, Anna Bache-Wiig, Michael Nyqvist
Χώρα: Νορβηγία
Είδος: Θρίλερ, Ψυχολογική, Ερωτική



Υπόθεση: Μια μέρα, ο Τζον συναντά τις δυο γειτόνισσές του, την Αν και την Κιμ, δυο πολύ όμορφες γυναίκες που τον προσκαλούν στο διαμέρισμά τους. Το διαμέρισμα είναι γεμάτο κονσέρβες κι εμφιαλωμένα νερά, λες και ετοιμάζονται για πολιορκία. Ο Τζον παραξενεύεται που δεν τις έχει συναντήσει ως τώρα, ενώ αντίθετα εκείνες γνωρίζουν τον Τζον και την πρώην φίλη του πολύ καλά… Ο Τζον θα αφεθεί στα χέρια των δύο γυναικών οι οποίες θα τον παρασύρουν σ’ έναν κόσμο όπου θα του είναι αδύνατον να ξεχωρίσει το ψέμα από την πραγματικότητα…

Η ταινία αυτή ήταν για μένα ένα κινηματογραφικό σοκ που ήρθε από πουθενά καθώς δεν γνώριζα τίποτα γι’ αυτήν. Το ερωτικό θρίλερ δωματίου Παράνομα δεμένες των αδερφών Wachowski συναντά την διαστροφή και την παράνοια της Αποστροφής του Polanski και καταλήγει στους χειρότερους εφιάλτες του David Lynch. Η ταινία είναι ένας εκρηκτικός συνδυασμός όλων των παραπάνω που ανέφερα όπου είμαι σίγουρος ότι ο σκηνοθέτης της πρέπει να έχει μελετήσει πολύ το κινηματογραφικό σύμπαν του Lynch. Τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται στην ταινία καθώς τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας δεν είναι διακριτά παρασέρνοντάς ‘σαι έτσι σε ένα θανάσιμο ντόμινο ψευδαισθήσεων. Η σκηνοθεσία της ταινίας είναι απλά αριστοτεχνική με πολλά τρικ της κάμερας και παρόλο που η ιστορία της εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα διαμέρισμα, ο σκηνοθέτης εκμεταλλεύεται στο έπακρο όλους τους χώρους, σπιθαμή προς σπιθαμή, όπου με την βοήθεια μιας ευρηματικής μουσικής χτίζει μια διαρκώς απειλούμενη και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Το δε φινάλε του είναι απλά εκπληκτικό όπως άλλωστε άρμοζε σε μια τέτοια ιστορία. Κι όλα αυτά σε 72 μόλις λεπτά.

--------------------------------------- 3,5: Καλή (+) ---------------------------------------

Ξένος τίτλος: Salaam Bombay! (1988)
Σκηνοθεσία: Mira Nair
Παίζουν: Shafiq Syed, Hansa Vithal, Chanda Sharma, Raghuvir Yadav, Anita Kanwar
Χώρα: Ινδία, Αγγλία, Γαλλία
Είδος: Δράμα, κοινωνικό




Υπόθεση: Η ταινία ακολουθεί την πορεία ενός δεκάχρονου αγοριού, του Κρίσνα, στους δρόμους της Βομβάης που έχει ως σκοπό να μαζέψει ένα συγκεκριμένο ποσό για να γυρίσει στην οικογένειά του.

Μια σκληρή και ρεαλιστική καταγραφή της καθημερινότητας των παιδιών των δρόμων της Βομβάης που προσπαθούν να βγάλουν το ψωμί τους μέσα από απάνθρωπες συνθήκες από την γνωστή Ινδή σκηνοθέτρια Mira Nair που μας έχει δώσει το εξαιρετικό Ο γάμος των Μουσώνων. Η ταινία μου θύμισε λίγο το Slumdog Millionaire χωρίς φυσικά τα φρου φρου και αρώματα και την σκηνοθετική επιδειξιομανία του Danny Boyle. Το Salaam Bombay! είναι σίγουρα πιο ανθρώπινο και πιο άμεσο προς τις πραγματικές συνθήκες συμβίωσης. Υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, χρυσή κάμερα και βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ Κανών.

------------------------------------------- 3: Καλή -------------------------------------------

Ελληνικός τίτλος: Τα φώτα της ράμπας (1952)
Ξένος τίτλος: Limelight
Σκηνοθεσία: Charles Chaplin
Παίζουν: Charles Chaplin, Claire Bloom, Nigel Bruce, Buster Keaton, Sydney Chaplin
Χώρα: ΗΠΑ
Είδος: Δραματική κομεντί, Ρομαντική



Υπόθεση: Ο Τσάπλιν υποδύεται τον Καλβέρο, έναν γερασμένο κλόουν ο οποίος πλέον βρίσκεται σε περίοδο παρακμής και παρόλα αυτά εξακολουθεί να μάχεται στον βωμό της προσφοράς γέλιου στους άλλους. Ο Καλβέρο θα βρει νόημα ξανά στη ζωή του όταν αποφασίσει να αφοσιωθεί στη θεραπεία μιας παράλυτης χορεύτριας για να της χαρίσει και πάλι τη χαμένη της φήμη.

Ο Chaplin με αυτήν την ταινία κάνει την αυτοκριτική του και αναπολεί τα χρόνια που δούλευε σε τσίρκο και σε περιοδεύων θιάσους. Η ταινία κυλάει με αργούς και γεμάτη με νοσταλγία ρυθμούς όπου είναι πλέον εμφανή τα σημάδια κούρασης αυτού του πολύ μεγάλου δημιουργού. Η ταινία έμεινε στην ιστορία ως η πρώτη και μοναδική κοινή κινηματογραφική εμφάνιση των δυο ιερών τεράτων του βωβού κινηματογράφου, του Buster Keaton και του Charles Chaplin όπου εμφανίζονται μαζί στα τελευταία 10 λεπτά της ταινίας κάνοντας ένα σκετσάκι πάνω στην σκηνή του θεάτρου ως φόρος τιμής στο Βουβό κινηματογράφο. Ο Chaplin έδωσε αυτόν τον ρόλο στον Keaton σε μια εποχή που ήταν πάμπτωχος και ξεχασμένος και ήταν μια κίνηση αναγνώρισης προς τον "αιώνιο ανταγωνιστή" του. Αυτή ήταν και η τελευταία ταινία του Charles Chaplin που γύρισε στην Αμερική καθώς του απαγόρευσαν την είσοδο στην χώρα ενώ βρισκόταν στο Λονδίνο για την πρεμιέρα της ταινίας.

Ξένος τίτλος: Manon (1949)
Σκηνοθεσία: Henri-Georges Clouzot
Παίζουν: Serge Reggiani, Michel Auclair, Cecile Aubry, Andrex, Raymond Souplex
Χώρα: Γαλλία
Είδος: Δράμα




Υπόθεση: Η Μανόν είναι μια ανήθικη κοπέλα που εκπορνεύεται, κατηγορείται για συνεργασία με τους ναζί, αλλά αγαπιέται με πάθος από τον Ρομπέρ που είναι συνεχώς δίπλα της για να τη βοηθά. Η ιστορία τους φτάνει μέχρι την Παλαιστίνη, όπου ένα πικρό τέλος κλείνει την τόσο απάνθρωπη ιστορία τους.

Στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη θα ήταν άλλη μια μετριότατη ταινία από αυτές που συνήθιζαν να κάνουν εκείνη την εποχή οι περισσότεροι Γάλλοι σκηνοθέτες σε τέτοιου είδους ταινίες που βασίζονταν σε μυθιστορήματα με αποτέλεσμα να είναι βαρετές, απλοϊκές και χωρίς ίχνος πρωτοτυπίας στην σκηνοθεσία. Σε αντίθεση με τα παραπάνω ο Henri-Georges Clouzot, αν και σε ένα είδος όπως το μελόδραμα εντελώς έξω από τα νερά του, κράταγε την ιστορία σε ενδιαφέρον, χωρίς να με κάνει να βαριέμαι. Κι αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό σε τέτοιου είδους ταινίες. Πάντως το στυλ και το ύφος της ταινίας είναι κάπως ξεπερασμένο και σίγουρα δεν ελκύει τον σύγχρονο θεατή. Οι άλλες δύο του ταινίες που έχω δει, τα αριστουργηματικά Les diaboliques και Το μεροκάματο του τρόμου, είναι δύο από τις πιο αγαπημένες μου και έχουν μείνει για πάντα ανεξίτηλα στην κινηματογραφική μου μνήμη. Χρυσός Λέοντας στο Φεστιβάλ της Βενετίας.

Ελληνικός τίτλος: Ανάμεσα στους τοίχους (2008)
Ξένος τίτλος: Entre les murs
Σκηνοθεσία: Laurent Cantet
Παίζουν: François Bégaudeau, Agame Malembo-Emene, Angélica Sancioe, Arthur Fogel, Boubacar Toure
Χώρα: Γαλλία
Είδος: Δράμα



Υπόθεση: O François και οι συνάδελφοί του καθηγητές ετοιμάζονται για τη νέα σχολική χρονιά σε μία σκληρή γειτονιά. Η ειλικρίνειά του συχνά ξαφνιάζει τους μαθητές του. Η διδακτική του μέθοδος όμως αμφισβητείται όταν αρχίζουν τα ίδια τα παιδιά να τον προκαλούν.

Η ταινία, όπως πολύ εύστοχα λέει και ο τίτλος, διαδραματίζεται σχεδόν στην κυριολεξία ανάμεσα σε τοίχους και συγκεκριμένα σε μια αίθουσα τάξης ενός σχολείου καθώς και στο προαύλιό του. Δεν υπάρχει καμιά πλοκή έξω από τους χώρους του σχολείου. Έτσι η ταινία βασίζεται αποκλειστικά στους αφοπλιστικούς και άμεσους διαλόγους της, στις φυσικές ερμηνείες των νεαρών ερασιτεχνών πρωταγωνιστών και στην λιτή σκηνοθεσία η οποία εστιάζει συνέχεια στα πρόσωπα των παιδιών βλέποντας έτσι τις διάφορες αντιδράσεις και εκφράσεις τους. Καλή ταινία όπου όμως δεν συμμερίζομαι τον γενικό ενθουσιασμό και τις διθυραμβικές κριτικές που προκάλεσε. Τα τελικά πλάνα της που έδειχναν την αίθουσα άδεια ενώ οι μαθητές και οι καθηγητές έπαιζαν έξω στο προαύλιο μου άρεσαν πολύ. Υποψήφια για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Κανών.

------------------------------- 2,5: Απλώς ενδιαφέρων (+) -------------------------------

Ελληνικός τίτλος: Ένας βασιλιάς στη Νέα Υόρκη (1957)
Ξένος τίτλος: A King in New York
Σκηνοθεσία: Charles Chaplin
Παίζουν: Charles Chaplin, Maxine Audley, Jerry Desmonde, Oliver Johnston, Dawn Addams
Χώρα: Αγγλία, ΗΠΑ
Είδος: Δραματική κομεντί



Υπόθεση: Ο Βασιλιάς Σαντόφ φεύγει από τη πατρίδα του εξαιτίας της επανάστασης που έχει ξεσπάσει εκεί και πηγαίνει στη Νέα Υόρκη, σχεδόν αδέκαρος. Για να κερδίσει κάποια λεφτά κάνει διαφημίσεις για την τηλεόραση, όπου γνωρίζει ένα παιδί κομμουνιστών.

Με αυτήν την προ τελευταία του ταινία ο Chaplin μου έδωσε την αίσθηση ότι ήθελε να ασκήσει μια σκληρή κριτική σχετικά με την παράνοια που επικρατούσε στην τότε Αμερική της λογοκρισίας, του αντισημιτισμού και της Επιτροπής κατά των Αντιαμερικανικών Ενεργειών του γερουσιαστή Μακάρθι αφού ο ίδιος είχε ταλαιπωρηθεί από αυτά. Έτσι πήρε μια απλή και λιγάκι αφελής ιστορία και τα ενσωμάτωσε μέσα σε αυτή με αποτέλεσμα η ταινία να παρουσιάζει κάποιες αδυναμίες. Ανεξάρτητα από αυτό όμως, το να βλέπω τον Chaplin να παίζει μπροστά από τον φακό είναι μια μοναδική κινηματογραφική εμπειρία.

Ξένος τίτλος: Safe (1995)
Σκηνοθεσία: Todd Haynes
Παίζουν: Julianne Moore, Peter Friedman, Xander Berkeley, Susan Norman, Kate McGregor-Stewart
Χώρα: Αγγλία, ΗΠΑ
Είδος: Δράμα, Ψυχολογική



Υπόθεση: Η Κάρολ, μια συνηθισμένη νοικοκυρά, αρχίζει να παραπονιέται για περίεργα συμπτώματα ασθένειας. Ο οικογενειακός γιατρός δεν βρίσκει κάτι το μη φυσιολογικό και την παραπέμπει σε ψυχίατρο. Τελικά, ένας αλλεργιολόγος βρίσκει μια άκρη. Το κορμί της Κάρολ αντιδρά στα κατάλοιπα της σύγχρονης κοινωνίας.

Μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, με αλληγορικές αναφορές σχετικά με την αλλοίωση του περιβάλλοντος από τους ανθρώπους, όπου όμως η αδυναμία της ταινίας ήταν ότι δεν κατέληγε πουθενά και άφηνε τα πράγματα να αιωρούνται. Να μου πεις πολλές φορές αυτό είναι καλό το να μη δίνονται απαντήσεις και να αφήνετε στην ερμηνεία του κάθε θεατή αλλά σε αυτήν την ταινία κάτι δεν μου έκατσε καλά. Οι ρυθμοί της ταινίας ήταν αργοί και υπνωτιστικοί ενώ η σκηνοθεσία του Todd Haynes ήταν λιγάκι ψυχρή και σχεδόν μινιμαλιστική με μακρινά και μεγάλης διάρκειας πλάνα. Από την άλλη όμως η φωτογραφία ήταν εξαιρετική, με λίγα χρώματα σαν να ήταν ξεθωριασμένη όπου αντικατόπτριζε τέλεια τον ψυχικό κόσμο της εκπληκτικής Julianne Moore, όπως επίσης και τα πανέμορφα πλάνα του Haynes σε αρκετές σκηνές της ταινίας, τα οποία απέπνεαν λυρισμό συνδυαζόμενα και με μια υπέροχη μουσική που σε συνέπαιρναν και σε έκαναν να ταξιδεύεις. Μου θύμισε αρκετά το Όλα για την αγάπη του Thomas Vinterberg το οποίο όμως για μένα ήταν μια κακή ταινία.

0: Κακή / 1: Μετριότατη / 2: Απλώς ενδιαφέρον / 3: Καλή / 4: Πολύ καλή / 5: Αριστούργημα